تحریم‌ها به‌ندرت حکومت‌ها را سرنگون می‌کنند؛ جامعه را فرسوده می‌کنند

این تحلیل با اشاره به نمونه‌هایی چون کوبا، عراق در دههٔ ۱۹۹۰، لیبی، سوریه و کرهٔ شمالی می‌گوید دولت‌های تحت تحریم اغلب منابع کمیاب را به نهادهای امنیتی و نیروهای وفادار منتقل می‌کنند، از بازارهای غیررسمی و قاچاق بهره می‌برند و ناکامی‌های داخلی را به فشار خارجی نسبت می‌دهند. به نوشتهٔ رادیو زمانه، تحریم‌های طولانی می‌تواند مردم را به بازار سیاه، احتکار و رشوه‌دهی سوق دهد، مهاجرت را شتاب بخشد و طبقهٔ متوسط را که می‌تواند زندگی مدنی را سازمان دهد و خواسته‌های سیاسی را بیان کند، فرسوده کند.

دربارهٔ ایران، این تحلیل می‌گوید فشار اقتصادی به‌تنهایی نمی‌تواند تغییر رفتار حکومت یا تغییر سیاسی را تضمین کند. به باور آن، فشار دقیق باید شبکه‌های قدرت، سرکوب، فساد و تأمین مالی حکومت را هدف بگیرد، نه دسترسی به دارو، غذا، آموزش، ارتباطات و تجارت قانونی را؛ زیرا تحریم‌های فراگیر می‌تواند جامعه را حتی اگر حکومت در قدرت بماند، ضعیف‌تر کند.